مارلون براندو (دانلود 3 عنوان) + بیوگرافی

مارلون براندو جونیور (زاده ۳ آوریل ۱۹۲۴ – درگذشته ۱ ژوئیه ۲۰۰۴) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. او که یکی از تاثیرگذارترین بازیگران قرن بیستم به حساب می‌آید، در طول فعالیت حرفه‌ای خود که شش دهه طول کشید، جوایز متعددی از جمله دو جایزه اسکار، دو جایزه گلدن گلوب و سه جایزه فیلم آکادمی بریتانیا دریافت کرد. براندو همچنین برای بسیاری از اهداف، به ویژه جنبش حقوق مدنی و جنبش های مختلف بومیان آمریکا، فعال بود. پس از مطالعه با استلا آدلر در دهه 1940، او به عنوان یکی از اولین بازیگرانی شناخته می شود که سیستم بازیگری استانیسلاوسکی و بازیگری متد را، برگرفته از سیستم استانیسلاوسکی، به مخاطبان اصلی ارائه کرد.

او در ابتدا با بازی مجدد در نقش استنلی کوالسکی در اقتباس سینمایی از نمایشنامه تنسی ویلیامز در سال 1951 تحسین شد و اولین نامزدی اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد را به دست آورد، نقشی که او با موفقیت در برادوی خلق کرد. او تمجیدهای بیشتری را دریافت کرد و اولین جایزه اسکار و جایزه گلدن گلوب را برای بازی در نقش تری مالوی در فیلم On the Waterfront دریافت کرد و نقش او از جانی استرابلر رهبر گروه موتورسواری سرکش در فیلم The Wild One تصویری ماندگار در فرهنگ عامه بود. براندو برای بازی در نقش امیلیانو زاپاتا در ویوا زاپاتا نامزد دریافت جایزه اسکار شد! (1952)؛ مارک آنتونی در اقتباس سینمایی جولیوس سزار شکسپیر در سال 1953 توسط جوزف ال. و سرگرد نیروی هوایی لوید گروور در Sayonara (1957)، اقتباسی از رمان جیمز A. Michener در سال 1954.

در دهه 1960، حرفه براندو دچار رکود تجاری و انتقادی شد. او کارگردانی و بازی در وسترن کالت یک چشم جک ها، یک شکست انتقادی و تجاری، پس از آن او ارائه یک سری از شکست های قابل توجه در گیشه، شروع با Mutiny on the Bounty (1962). پس از ده سال کم کاری، او قبول کرد که در نقش ویتو کورلئونه در فیلم پدرخوانده فرانسیس فورد کاپولا (1972) یک تست نمایشگر انجام دهد. او این نقش را دریافت کرد و متعاقباً دومین جایزه اسکار و جایزه گلدن گلوب را در نمایشی که منتقدان آن را از بهترین‌های او می‌دانند، برد. او جایزه اسکار را به دلیل بدرفتاری و نمایش نادرست هالیوود از بومیان آمریکا رد کرد. پدرخوانده یکی از موفق‌ترین فیلم‌های تجاری تمام دوران بود و در کنار بازی در آخرین تانگو در پاریس (1972) که نامزد جایزه اسکار شد، براندو دوباره خود را در ردیف ستارگان برتر باکس آفیس قرار داد.

پس از وقفه‌ای در اوایل دهه 1970، براندو پیش از وقفه‌ای نه ساله از فیلم، پس از وقفه‌ای در اوایل دهه 1970، عموماً راضی بود که یک بازیگر پردرآمد در نقش‌های فرعی مانند جور ال در سوپرمن (1978)، نقش سرهنگ کورتز در فیلم «اکنون آخرالزمان» (1979) و آدام استیفل در «فرمولا» (1980) باشد. طبق کتاب رکوردهای جهانی گینس، براندو برای 13 روز کار روی سوپرمن، رکورد 3.7 میلیون دلار (16 میلیون دلار دلار تعدیل شده بر اساس تورم) و 11.75 درصد از سود ناخالص دریافت کرد.

براندو توسط مؤسسه فیلم آمریکا به‌عنوان چهارمین ستاره بزرگ سینما در میان ستارگان مرد سینما که اولین حضورشان در سینما در سال 1950 یا قبل از آن اتفاق افتاد، رتبه‌بندی شد. او یکی از تنها شش بازیگری بود که در سال 1999 توسط مجله تایم در فهرست 100 فرد مهم قرن نام برده شد. در این فهرست، تایم براندو را نیز به عنوان «بازیگر قرن» معرفی کرد.