لارنس اولیویه (دانلود 2 عنوان) + بیوگرافی

Laurence Kerr Olivier, Baron Olivier, OM (زاده ۲۲ مه ۱۹۰۷ – درگذشته ۱۱ ژوئیه ۱۹۸۹) بازیگر و کارگردان انگلیسی بود که همراه با هم‌عصران خود رالف ریچاردسون، پگی اشکرافت و جان گیلگود بر صحنه بریتانیا در اواسط قرن بیستم تسلط داشتند. او همچنین در طول زندگی حرفه‌ای خود در فیلم‌ها فعالیت کرد و بیش از پنجاه نقش سینمایی را ایفا کرد. او در اواخر کار خود، موفقیت قابل توجهی در نقش های تلویزیونی داشت.

خانواده او هیچ ارتباطی با تئاتر نداشتند، اما پدر اولیویه که یک روحانی بود، تصمیم گرفت که پسرش بازیگر شود. اولیویه پس از تحصیل در یک مدرسه نمایش در لندن، در اواخر دهه 1920 هنر خود را در مشاغل متوالی بازیگری آموخت. در سال 1930 او اولین موفقیت مهم خود در وست اند را در زندگی خصوصی نوئل کوارد به دست آورد و در اولین فیلم خود ظاهر شد. در سال 1935 او در یک اثر مشهور رومئو و ژولیت در کنار گیلگود و اشکرافت بازی کرد و در پایان دهه به یک ستاره تثبیت شده تبدیل شد. در دهه 1940، به همراه ریچاردسون و جان بورل، اولیویر یکی از مدیران Old Vic بود و آن را به یک شرکت بسیار معتبر تبدیل کرد. در آنجا مشهورترین نقش های او شامل ریچارد سوم شکسپیر و ادیپ سوفوکل بود. در دهه 1950 اولیویه یک بازیگر-مدیر مستقل بود، اما کار روی صحنه او در رکود بود تا اینکه در سال 1957 به شرکت آوانگارد انگلیسی استیج پیوست تا نقش اصلی را در The Entertainer بازی کند، بخشی که بعداً در فیلم بازی کرد. از سال 1963 تا 1973 او مدیر بنیانگذار تئاتر ملی بریتانیا بود و یک شرکت مقیم را اداره می کرد که ستاره های آینده بسیاری را پرورش می داد. نقش او در آنجا شامل نقش اول در اتللو (1965) و شایلاک در تاجر ونیز (1970) بود.

از جمله فیلم های اولیویه می توان به ارتفاعات بادگیر (1939)، ربکا (1940) و سه گانه ای از فیلم های شکسپیر به عنوان بازیگر-کارگردان: هنری پنجم (1944)، هملت (1948) و ریچارد سوم (1955) اشاره کرد. فیلم های بعدی او شامل کفش های ماهیگیر (1968)، اسلیت (1972)، مرد ماراتون (1976) و پسران برزیل (1978) بود. حضورهای تلویزیونی او شامل اقتباسی از ماه و شش پنس (1960)، سفر روز طولانی به شب (1973)، عشق در میان خرابه ها (1975)، گربه روی سقف حلبی داغ (1976)، سر عروس (1981) و شاه لیر (1983) بود.

افتخارات اولیویه شامل نشان شوالیه (1947)، همتای مادام العمر (1970) و نشان شایستگی (1981) بود. او برای کارهای روی پرده خود چهار جایزه اسکار، دو جایزه فیلم اسکار بریتانیا، پنج جایزه امی و سه جایزه گلدن گلوب دریافت کرد. بزرگترین سالن تئاتر ملی به افتخار او نامگذاری شده است و از او در جوایز لارنس اولیویه که سالانه توسط انجمن تئاتر لندن اعطا می شود، یادی از او نامگذاری شده است. او سه بار با بازیگران زن جیل اسموند از سال 1930 تا 1940، ویوین لی از سال 1940 تا 1960 و جوآن پلورایت از سال 1961 تا زمان مرگش ازدواج کرد.