گریگوری پک (دانلود 2 عنوان) + بیوگرافی

الدرد گرگوری پک (زاده ۵ آوریل ۱۹۱۶ – درگذشته ۱۲ ژوئن ۲۰۰۳) بازیگر آمریکایی و یکی از محبوب‌ترین ستاره‌های سینما از دهه ۱۹۴۰ تا ۱۹۷۰ بود. در سال 1999، موسسه فیلم آمریکا پک را دوازدهمین ستاره مرد سینمای کلاسیک هالیوود معرفی کرد.

پس از تحصیل در خانه نمایش محله با سنفورد مایزنر، پک شروع به حضور در تولیدات صحنه ای کرد و در بیش از 50 نمایشنامه و سه تولید برادوی بازی کرد. او اولین بار در «کلیدهای پادشاهی» (1944)، درامی به کارگردانی جان ام. استال، موفقیت انتقادی کسب کرد که اولین نامزدی جایزه اسکار را برای او به ارمغان آورد. او در مجموعه‌ای از فیلم‌های موفق بازی کرد، از جمله درام رمانتیک دره تصمیم (1944)، طلسم آلفرد هیچکاک (1945) و فیلم خانوادگی The Yearling (1946). او در پایان دهه 1940 با نقدهای تجاری ملایمی مواجه شد، اجراهایش از جمله پرونده پارادین (1947) و گناهکار بزرگ (1948). پک در دهه‌های 1950 و 1960 به شهرت جهانی رسید و پشت سر هم در اقتباس کتاب به فیلم از کاپیتان هوراتیو هورنبلور (1951) و درام کتاب مقدس دیوید و باثشبا (1951) ظاهر شد. او در کنار آوا گاردنر در برف‌های کلیمانجارو (1952) و آدری هپبورن در تعطیلات رومی (1953) بازی کرد که جایزه گلدن گلوب را برای پک به ارمغان آورد.

از دیگر فیلم‌های برجسته‌ای که او در آن حضور داشت می‌توان به موبی دیک (1956 و مینی‌سریال آن در سال 1998)، اسلحه‌های ناوارونه (1961)، کیپ ترس (1962 و بازسازی آن در سال 1991)، فال (1976) و پسران برزیل (1978) اشاره کرد. در طول زندگی حرفه‌ای‌اش، او اغلب قهرمان‌های داستان را با «فیبر» در یک محیط اخلاقی به تصویر می‌کشد. توافق نجیب زاده (1947) بر موضوعات یهودی ستیزی متمرکز بود، در حالی که شخصیت پک در فیلم Twelve O'Clock High (1949) به اختلال استرس پس از سانحه در طول جنگ جهانی دوم پرداخت. او برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد برای بازی در نقش آتیکوس فینچ در فیلم کشتن مرغ مقلد (1962) شد، اقتباسی از کلاسیک مدرن به همین نام که حول محور نابرابری نژادی می چرخید و برای آن مورد تحسین جهانی قرار گرفت. در سال 1983، او در مقابل کریستوفر پلامر در فیلم The Scarlet and The Black در نقش هیو اوفلاهرتی، کشیش کاتولیک که هزاران اسیر جنگی متفقین و یهودیان فراری را در رم در طول جنگ جهانی دوم نجات داد، بازی کرد.

پک در سیاست نیز فعال بود و در سال 1947 کمیته فعالیت های غیرآمریکایی مجلس نمایندگان را به چالش کشید و توسط رئیس جمهور ریچارد نیکسون به عنوان یک مخالف سیاسی در نظر گرفته شد. پرزیدنت لیندون بی. جانسون در سال 1969 به پک مدال آزادی ریاست جمهوری را به خاطر تلاش های بشردوستانه یک عمرش تجلیل کرد. پک در سن 87 سالگی بر اثر برونکوپنومونی در خواب درگذشت.