آدری هپبورن (دانلود 2 عنوان) + بیوگرافی

آدری هپبورن (متولد آدری کاتلین راستون) بازیگر و انسان دوست بود. او که هم به عنوان یک نماد فیلم و هم به عنوان نماد مد شناخته می شود، توسط موسسه فیلم آمریکا به عنوان سومین اسطوره زن سینمای کلاسیک هالیوود رتبه بندی شد و در فهرست تالار مشاهیر بین المللی بهترین لباس پوشان قرار گرفت.

هپبورن که در ایکسل، بروکسل، در خانواده ای اشرافی به دنیا آمد، بخش هایی از دوران کودکی خود را در بلژیک، انگلستان و هلند گذراند. او در آغاز در سال 1945 با سونیا گاسکل در آمستردام و از سال 1948 با ماری رامبرت در لندن به مطالعه باله پرداخت. او به عنوان یک دختر کر در تولیدات تئاتر موزیکال وست اند شروع به اجرا کرد و سپس در چندین فیلم حضور جزئی داشت. او در کمدی رمانتیک تعطیلات رومی (1953) در کنار گریگوری پک به شهرت رسید، که برای آن اولین بازیگر زن برنده اسکار، جایزه گلدن گلوب و جایزه بفتا برای یک اجرای واحد بود. در آن سال، او همچنین جایزه تونی بهترین بازیگر نقش اول زن در نمایشنامه را برای بازی در Ondine دریافت کرد.

او در چند فیلم موفق مانند سابرینا (1954) بازی کرد که در آن هامفری بوگارت و ویلیام هولدن بر سر عشق او به رقابت می پردازند. چهره خنده دار (1957)، یک موزیکال که در آن او قطعات خودش را خواند. درام داستان راهبه (1959); کمدی رمانتیک صبحانه در تیفانی (1961); تریلر-عاشقانه Charade (1963)، مقابل کری گرانت. و موزیکال بانوی زیبای من (1964). در سال 1967 او در فیلم مهیج صبر کن تا تاریکی بازی کرد و نامزد جایزه اسکار، گلدن گلوب و بفتا شد. پس از آن، او فقط گهگاه در فیلم‌هایی ظاهر شد، یکی رابین و ماریان (1976) با شان کانری. آخرین اجرای ضبط شده او در مجموعه تلویزیونی مستند باغ های جهان در سال 1990 با آدری هپبورن بود که برای آن جایزه امی پرایم تایم را برای دستاوردهای فردی برجسته - برنامه ریزی اطلاعاتی دریافت کرد.

هپبورن برنده سه جایزه بفتا برای بهترین بازیگر زن بریتانیایی در نقش اصلی شد. برای قدردانی از فعالیت سینمایی خود، او جایزه یک عمر دستاورد بفتا، جایزه سیسیل بی. دمیل گلدن گلوب، جایزه دستاورد زندگی انجمن بازیگران نمایشگر، و جایزه ویژه تونی را دریافت کرد. او یکی از تنها هفده نفری است که برنده جوایز اسکار، امی، گرمی و تونی شده اند. بعدها در زندگی، هپبورن بیشتر وقت خود را به یونیسف اختصاص داد، که از سال 1954 به یونیسف کمک کرده بود. بین سال های 1988 و 1992، او در برخی از فقیرترین جوامع آفریقا، آمریکای جنوبی و آسیا کار کرد. در دسامبر 1992، او مدال آزادی ریاست جمهوری ایالات متحده را به منظور قدردانی از فعالیت خود به عنوان سفیر حسن نیت یونیسف دریافت کرد. یک ماه بعد، او بر اثر سرطان آپاندیس در خانه اش در تولوچناز، وود، سوئیس در سن 63 سالگی درگذشت.